Monday 16th of November | २०८३ कार्तिक ३० सोमबार

न्यूज अभियान
हरेक खबर विशेष खबर

प्रहरी निरीक्षकबाट शाखा अधिकृतसम्म : प्रहरी सेवा छाडेर निजामती सेवा रोज्नुको सन्देश, संस्थागत विकृति र प्रतिभा पलायनको चुनौती

न्यूजअभियान | प्रकाशित मिति : २०८३ कार्तिक ३० सोमबार | राजेन्द्र बाबू रेग्मी
newsabhiyan

एउटा अधिकृतको सेवापरिवर्तन व्यक्तिगत निर्णय हुन सक्छ, तर त्यसले उठाएका संस्थागत प्रश्न सम्पूर्ण प्रहरी संगठनको सरोकार बन्नुपर्छ।

काठमाडौं, ३० कात्तिक । नौ वर्षसम्म प्रहरी सेवामा रहेर प्रहरी निरीक्षक (इन्सपेक्टर) पदसम्म पुगेको एक अधिकृतले निजामती सेवाको शाखा अधिकृत पद रोज्नु सामान्य व्यक्तिगत वृत्ति परिवर्तनको विषय मात्र होइन।

यसले नेपाल प्रहरीको संगठनात्मक संरचना, वृत्ति विकासको अवसर, सेवाभित्रको कार्यसंस्कृति, पदोन्नति प्रणाली र कर्मचारीको दीर्घकालीन भविष्यबारे केही गम्भीर प्रश्न खडा गरेको छ।

बाराको परवानीपुरका ३२ वर्षीय साजनकुमार शर्माले नौ वर्षअघि प्रहरी सहायक निरीक्षक (असई) बाट सेवा प्रारम्भ गरेका थिए। त्यसको पाँच वर्षपछि खुला प्रतिस्पर्धाबाट प्रहरी निरीक्षक बने।

प्रहरी सेवामा नौ वर्षको अनुभव र प्रहरी निरीक्षकको जिम्मेवारी हासिल गरिसकेपछि उनले निजामती सेवाको शाखा अधिकृतमा नाम निकाल्न सफल भएका छन्। अहिले उनको सफलताको चर्चा र बधाईको क्रम जारी छ।तर प्रश्न उठ्छ—प्रहरी सेवामा प्रवेश गरेर एउटा अधिकृतको हैसियत प्राप्त गरिसकेको व्यक्तिले आखिर किन अर्को सेवाको ढोका रोजे?

के यो निजामती सेवाप्रतिको आकर्षण हो, व्यक्तिगत वृत्ति विकासको आकाङ्क्षा हो वा प्रहरी संगठनभित्रको अवसर र सम्भावनासँग जोडिएको कुनै अनुभव?

उनले स्वयं आफ्नो निर्णयको कारण सार्वजनिक नगरेसम्म कुनै निष्कर्ष निकाल्नु उचित हुँदैन। उनको निर्णयलाई प्रहरी सेवाप्रतिको वितृष्णाका रूपमा व्याख्या गर्नु पनि न्यायोचित हुँदैन। तथापि, यस घटनाले उठाएको संस्थागत प्रश्नलाई भने सामान्य रूपमा लिन मिल्दैन।

१. पदभन्दा महत्वपूर्ण भविष्यको सुनिश्चितता
प्रहरी निरीक्षक हुनु आफैँमा सम्मानित र जिम्मेवारीपूर्ण पद हो। तर कुनै पनि सेवामा वर्तमान पदको प्रतिष्ठाभन्दा दीर्घकालीन वृत्ति विकासको सुनिश्चितता महत्वपूर्ण हुन्छ।

प्रहरी सेवामा प्रवेश गरेपछि अधिकृतले सरुवा, बढुवा, कार्यक्षेत्रको परिवर्तन, जोखिमपूर्ण जिम्मेवारी र संगठनात्मक अनुशासनका अनेक आयामसँग जुध्नुपर्छ।

कतिपय अवस्थामा व्यक्तिगत क्षमता, कार्यसम्पादन र व्यावसायिक दक्षताभन्दा संगठनात्मक संरचना, रिक्त दरबन्दी र प्रशासनिक प्रक्रियाले पनि वृत्ति विकासको गति निर्धारण गर्न सक्छन्।

अर्कोतर्फ, शाखा अधिकृत निजामती सेवाको राजपत्राङ्कित तृतीय श्रेणीको पद हो। यस पदबाट प्रशासन, नीति निर्माण, योजना, विकास व्यवस्थापन र राज्य सञ्चालनका विभिन्न क्षेत्रमा काम गर्ने अवसर प्राप्त हुन सक्छ।

त्यसैले व्यक्तिले आफ्नो शैक्षिक योग्यता, रुचि, पारिवारिक अवस्था र भविष्यको सम्भावनालाई ध्यानमा राखेर सेवाको छनोट गर्नु स्वाभाविक हो। तर संगठनका लागि भने आफ्नो दक्ष जनशक्तिले किन वैकल्पिक वृत्ति खोजिरहेको छ भन्ने विषय महत्वपूर्ण हुन्छ।

२. प्रहरी सेवाको बढुवा प्रणाली र वृत्ति विकासको प्रश्न
नेपाल प्रहरीको प्रमुख चुनौतीमध्ये एउटा संगठनभित्रको पदसोपान र वृत्ति विकासको व्यवस्थापन हो। प्रहरी निरीक्षकबाट प्रहरी नायब उपरीक्षक, प्रहरी उपरीक्षक, वरिष्ठ प्रहरी उपरीक्षक हुँदै प्रहरी नायब महानिरीक्षकसम्म पुग्ने यात्रा लामो र प्रतिस्पर्धात्मक छ। पद रिक्तता, बढुवाका मापदण्ड, कार्यसम्पादन मूल्याङ्कन र संगठनात्मक आवश्यकताले यस यात्रालाई प्रभावित गर्छन्।

प्रहरी नियमावलीमा बढुवाका लागि ज्येष्ठता, कार्यसम्पादन, शैक्षिक योग्यता, तालिम तथा अन्य मापदण्डको व्यवस्था गरिएको छ। तर कानुनी व्यवस्था हुनु मात्र पर्याप्त हुँदैन, त्यसको कार्यान्वयन पनि पारदर्शी, पूर्वानुमानयोग्य र न्यायसङ्गत हुनुपर्छ।

यहाँ मूल प्रश्न उठ्छ—योग्य, दक्ष र महत्वाकाङ्क्षी अधिकृतलाई संगठनभित्रै आफ्नो क्षमता प्रदर्शन गर्ने पर्याप्त अवसर उपलब्ध छ कि छैन?

यदि अधिकृतले आफ्नो योग्यता र परिश्रमअनुसार भविष्यको स्पष्ट मार्ग देख्न सकेन भने उसले वैकल्पिक वृत्ति खोज्नु अस्वाभाविक हुँदैन। त्यसैले प्रहरी संगठनले कर्मचारीको वर्तमान जिम्मेवारी मात्र होइन, उनीहरूको भविष्यको सम्भावनालाई पनि सम्बोधन गर्नुपर्छ।

३. प्रहरी र निजामती सेवाको कार्यप्रकृतिमा भिन्नता
प्रहरी र निजामती सेवा दुवै राज्यका महत्वपूर्ण स्थायी संस्थागत संरचना हुन्। तर तिनको कार्यप्रकृति र जिम्मेवारी फरक छ।

प्रहरी सेवाको मूल दायित्व शान्ति सुरक्षा कायम गर्नु, अपराध अनुसन्धान गर्नु, कानुन कार्यान्वयन गर्नु, विपद् व्यवस्थापन गर्नु र नागरिकको जीवन तथा सम्पत्तिको सुरक्षा गर्नु हो।

निजामती सेवाको मूल दायित्व नीति कार्यान्वयन, सार्वजनिक प्रशासन, विकास व्यवस्थापन, सेवा प्रवाह, आर्थिक तथा प्रशासनिक निर्णय र राज्यका संस्थागत संयन्त्र सञ्चालन गर्नु हो।

प्रहरी सेवामा जोखिम, आकस्मिक जिम्मेवारी, चौबीसै घण्टा उपलब्ध रहनुपर्ने अवस्था र भौगोलिक सरुवाको सम्भावना बढी हुन्छ।

निजामती सेवामा पनि कार्यभार, प्रशासनिक दबाब र सरुवाका चुनौती छन्। त्यसैले एउटा सेवा सहज र अर्को कठिन भन्ने सामान्यीकरण गर्नु उचित हुँदैन। तर व्यक्तिको रुचि, पारिवारिक आवश्यकता, अध्ययनको निरन्तरता र भविष्यको व्यावसायिक लक्ष्यले सेवाको छनोटमा महत्वपूर्ण भूमिका खेल्न सक्छ।

४. संगठनका लागि एउटा गम्भीर आत्मसमीक्षाको अवसर
कुनै एक अधिकृतले सेवा परिवर्तन गर्दैमा नेपाल प्रहरी कमजोर भएको निष्कर्ष निकाल्नु अतिशयोक्ति हुन्छ। तर यस्ता घटनालाई व्यक्तिगत सफलताको समाचारमा मात्र सीमित राख्नु पनि पर्याप्त हुँदैन।

संगठनले आफ्ना अधिकृतको मनोबल, कार्यसन्तुष्टि, बढुवाको सम्भावना, जिम्मेवारीको न्यायोचित वितरण र नेतृत्व विकासको अवस्थाबारे नियमित अध्ययन गर्नुपर्छ।

विशेषगरी प्रहरी निरीक्षक तहमा प्रवेश गरेका अधिकृतहरू संगठनका भावी नेतृत्व हुन्। उनीहरूलाई अनुसन्धान, अपराध नियन्त्रण, प्रशासन, रणनीतिक योजना र कमान्डको जिम्मेवारीमा विकास गर्ने अवसर दिनु आवश्यक छ।

नौ वर्षको अनुभव हासिल गरिसकेको अधिकृतले संगठन छाड्ने निर्णय लिनु व्यक्तिगत विषय भए पनि यसले प्रहरी संगठनलाई आफ्नो मानवस्रोत व्यवस्थापन प्रणालीको प्रभावकारिता पुनरावलोकन गर्ने अवसर प्रदान गर्छ।

५. प्रजातान्त्रिक चरित्र र राष्ट्रवादी सोच भएका अधिकृतमाथि स्थापित गरिने गलत भाष्य
नेपाल प्रहरीभित्र प्रतिभा पलायनको विषय उठाउँदा अर्को संवेदनशील पक्षलाई पनि नजरअन्दाज गर्न मिल्दैन। संगठनभित्र प्रजातान्त्रिक चरित्र, राष्ट्रवादी सोच, व्यावसायिक निष्ठा र स्वतन्त्र विवेक भएका अधिकृतहरूको संस्थागत मूल्याङ्कन कसरी भइरहेको छ भन्ने प्रश्न पनि उत्तिकै महत्वपूर्ण छ।

संगठनभित्र कहिलेकाहीँ नेतृत्वको निकटता, व्यक्तिगत अनुकूलता र निश्चित समूहसँगको सामीप्यलाई व्यावसायिक क्षमताको मापदण्ड बनाउने प्रवृत्तिबारे गम्भीर प्रश्न उठ्ने गरेका छन्।

स्वतन्त्र विचार राख्ने, संस्थागत मर्यादा र विधिको शासनको पक्षमा उभिने तथा राजनीतिक प्रभावभन्दा व्यावसायिक निष्पक्षतालाई महत्व दिने अधिकृतलाई कतिपय अवस्थामा ‘काबिल छैन’, ‘महत्वपूर्ण जिम्मेवारी सम्हाल्न सक्दैन’ वा ‘संवेदनशील स्थानमा प्रयोग गर्न मिल्दैन’ भन्ने भाष्य निर्माण गरेर पन्छाउने प्रवृत्तिबारे पनि आत्मसमीक्षा आवश्यक छ।

यस्तो प्रवृत्ति यदि संस्थागत रूपमा स्थापित हुँदै गएको छ भने त्यो कुनै व्यक्तिमाथिको अन्यायमा मात्र सीमित रहँदैन, संगठनको व्यावसायिक भविष्यका लागि समेत गम्भीर चुनौती बन्न सक्छ।

प्रहरी संगठनमा राष्ट्रवादी सोच हुनु भनेको कुनै राजनीतिक विचारधारा वा समूहप्रति प्रतिबद्ध हुनु होइन। यसको वास्तविक अर्थ संविधान, राष्ट्रिय स्वाधीनता, सार्वभौमिकता, कानुनको शासन र नागरिकको सुरक्षाप्रति अविचलित निष्ठा राख्नु हो।

त्यसैगरी प्रजातान्त्रिक चरित्र हुनु भनेको नेतृत्वको प्रत्येक निर्णयमा मौन समर्थन गर्नु होइन; विधिसम्मत निर्णयको सम्मान गर्दै गलत निर्णयमाथि संस्थागत मर्यादाभित्र रहेर प्रश्न उठाउन सक्ने विवेक राख्नु पनि हो।तर नेतृत्वमा पुगेका केही व्यक्तिले आफ्नो अनुकूलता र व्यक्तिगत समीकरणलाई योग्यताको मापदण्ड बनाउन थाले भने संगठनभित्र प्रतिभाको उचित मूल्याङ्कन हुन सक्दैन।

परिणामतः स्वतन्त्र विचार राख्ने, स्वाभिमानी र व्यावसायिक अधिकृतहरू जिम्मेवारीबाट विमुख हुने, उनीहरूको मनोबल कमजोर हुने र अन्ततः वैकल्पिक वृत्ति खोज्ने अवस्था सिर्जना हुन सक्छ।

प्रहरी संगठनमा महत्वपूर्ण जिम्मेवारी दिने आधार व्यक्तिगत निकटता, चाकरी वा नेतृत्वप्रतिको अन्धसमर्थन हुनु हुँदैन। त्यसको आधार कार्यक्षमता, अनुभव, इमानदारी, निर्णय क्षमता, नेतृत्व कौशल र विगतको कार्यसम्पादन हुनुपर्छ।

नेतृत्वको वास्तविक परीक्षा आफूलाई अनुकूल लाग्ने व्यक्तिलाई मात्र अवसर दिनु होइन, आफूभन्दा फरक विचार राख्ने तर व्यावसायिक रूपमा सक्षम अधिकृतको क्षमतालाई समेत पहिचान गरी उचित जिम्मेवारी दिन सक्नु हो।

योग्य मानिसलाई अयोग्य देखाउने भाष्य निर्माण गरेर संगठन चल्दैन। बरु त्यस्तो प्रवृत्तिले चाकरी संस्कृतिलाई प्रोत्साहन गर्छ र स्वतन्त्र चिन्तन, सिर्जनशीलता तथा व्यावसायिक निष्ठालाई निरुत्साहित गर्छ।

नेपाल प्रहरीजस्तो संवेदनशील सुरक्षा संस्थामा नेतृत्व परिवर्तन हुन सक्छ, सरकार परिवर्तन हुन सक्छ, राजनीतिक परिस्थिति बदलिन सक्छ; तर संगठनको व्यावसायिक चरित्र, निष्पक्षता र संस्थागत निरन्तरता बदलिनु हुँदैन।

६. प्रतिभा पलायन रोक्न नेपाल प्रहरीले चाल्नुपर्ने रणनीतिक कदम
प्रहरी संगठनबाट अनुभवी र योग्य अधिकृतहरू अन्य सेवातर्फ आकर्षित हुने अवस्थालाई रोक्न केवल भावनात्मक अपिल पर्याप्त हुँदैन। त्यसका लागि नीतिगत, संरचनागत र व्यवहारगत सुधार आवश्यक छ।
पहिलो, वृत्ति विकासको स्पष्ट मार्गचित्र निर्माण।

प्रहरी निरीक्षकदेखि उच्च नेतृत्व तहसम्म पुग्ने पदोन्नतिको समय, मापदण्ड र सम्भावनाबारे स्पष्ट मार्गचित्र तयार गर्नुपर्छ। योग्य अधिकृतले आफ्नो भविष्य संगठनभित्रै देख्न सक्ने वातावरण निर्माण गर्नु आवश्यक छ।

दोस्रो, बढुवामा पारदर्शिता र निष्पक्षता
बढुवामा ज्येष्ठता मात्र होइन, कार्यसम्पादन, व्यावसायिक दक्षता, अनुसन्धान क्षमता, नेतृत्व कौशल, इमानदारी र अनुशासनलाई वस्तुनिष्ठ आधार बनाउनुपर्छ। बढुवा प्रक्रियामा हुने अनावश्यक ढिलाइ र पक्षपातको आशङ्का हटाउनुपर्छ।

तेस्रो, राजनीतिक हस्तक्षेपको अन्त्य
प्रहरी अधिकृतको सरुवा, बढुवा र जिम्मेवारी निर्धारणमा राजनीतिक प्रभावभन्दा संस्थागत आवश्यकता र व्यावसायिक योग्यतालाई प्राथमिकता दिनुपर्छ। प्रहरी नेतृत्वलाई संगठन सञ्चालनमा आवश्यक प्रशासनिक स्वायत्तता प्रदान गर्नुपर्छ।

चौथो, आर्थिक तथा सेवासुविधाको पुनरावलोकन
प्रहरीको जिम्मेवारी, जोखिम, कार्यसमय र सामाजिक दायित्वअनुसार पारिश्रमिक, जोखिम भत्ता, आवास, स्वास्थ्य तथा पारिवारिक सुरक्षाका सुविधाको पुनरावलोकन गर्नुपर्छ।

पाँचौँ, प्रतिभा पहिचान र विशेष जिम्मेवारी।
उच्च शैक्षिक योग्यता, अनुसन्धान क्षमता, प्रविधिको ज्ञान र प्रशासनिक दक्षता भएका अधिकृतलाई उनीहरूको क्षमताअनुसार विशेष जिम्मेवारी दिनुपर्छ। प्रहरीभित्रै नीति विश्लेषण, अपराध अनुसन्धान, मानवस्रोत व्यवस्थापन र रणनीतिक योजनामा विशेषज्ञता विकास गर्ने अवसर सिर्जना गर्नुपर्छ।

छैटौँ, अधिकृतहरूको मनोबल र संस्थागत सम्मान
तल्लो तहदेखि अधिकृत तहसम्म सबैको योगदानको सम्मान हुने वातावरण बनाउनुपर्छ। जिम्मेवारी दिँदा विश्वास गर्ने, कार्यसम्पादनको निष्पक्ष मूल्याङ्कन गर्ने र कमजोरी सुधार्ने संस्थागत संस्कार विकास गर्नुपर्छ।

सातौँ, प्रतिभा पलायनसम्बन्धी अध्ययन
पछिल्ला वर्षमा प्रहरी सेवा छाडेर निजामती सेवा वा अन्य क्षेत्रमा गएका अधिकृतहरूको अध्ययन गर्नुपर्छ। उनीहरूले सेवा परिवर्तन गर्नुका वास्तविक कारण, सेवाभित्रको असन्तुष्टि र अपेक्षालाई गोप्य तथा वस्तुनिष्ठ रूपमा विश्लेषण गर्नुपर्छ। त्यसकै आधारमा सुधारको कार्ययोजना बनाउनुपर्छ।

आठौँ, नेतृत्व विकास र उत्तराधिकारी तयारी।
प्रहरी निरीक्षक तहदेखि नै नेतृत्व विकास, उच्च अध्ययन, विशेषज्ञ तालिम र कमान्ड क्षमताको विकासमा लगानी गर्नुपर्छ। योग्य अधिकृतलाई भविष्यको नेतृत्वका रूपमा तयार पार्ने दीर्घकालीन योजना आवश्यक छ।

नवौँ, विचारको स्वतन्त्रता र व्यावसायिक असहमतिको सम्मान
संगठनभित्र विधिसम्मत रूपमा फरक विचार राख्ने, गलत निर्णयमाथि प्रश्न उठाउने र संस्थागत हितका पक्षमा आवाज उठाउने अधिकृतलाई नकारात्मक दृष्टिले हेर्ने प्रवृत्तिको अन्त्य गर्नुपर्छ।

नेतृत्वसँग असहमति राख्दैमा कुनै अधिकृत अयोग्य, अनुशासनहीन वा महत्वपूर्ण जिम्मेवारीका लागि अनुपयुक्त हुँदैन। जिम्मेवारी दिने आधार प्रमाणित कार्यक्षमता र वस्तुनिष्ठ मूल्याङ्कन हुनुपर्छ।

७. प्रहरी संगठनले अब सोच्नुपर्ने मूल प्रश्न
नेपाल प्रहरीमा प्रवेश गर्ने प्रत्येक अधिकृत केवल जागिर खान आएको हुँदैन। ऊसँग आफ्नो भविष्य, व्यावसायिक पहिचान र नेतृत्वमा पुग्ने सपना पनि जोडिएको हुन्छ। संगठनले त्यस्ता सपनालाई संस्थागत अवसरमा रूपान्तरण गर्न सक्नुपर्छ।

प्रहरी संगठनको वास्तविक शक्ति जनशक्तिको सङ्ख्यामा मात्र हुँदैन। अनुभवी, दक्ष, इमानदार र संगठनप्रति प्रतिबद्ध जनशक्तिलाई कति समयसम्म संस्थाभित्रै प्रेरित र सन्तुष्ट राख्न सकिन्छ भन्ने कुराले पनि संगठनको सामर्थ्य निर्धारण गर्छ।

राज्यले प्रहरीलाई केवल कानुन कार्यान्वयन गर्ने संयन्त्रका रूपमा होइन, राष्ट्रको सुरक्षा र लोकतान्त्रिक व्यवस्थाको संस्थागत पहरेदारका रूपमा स्थापित गर्नुपर्छ। त्यसका लागि प्रहरी कर्मचारीलाई पनि आफ्नो भविष्य, सम्मान र व्यावसायिक पहिचान यही संगठनभित्र सुरक्षित छ भन्ने विश्वास दिलाउन आवश्यक छ।

निष्कर्ष : व्यक्तिको सफलता कि संस्थाका लागि आत्मसमीक्षाको संकेत?
साजनकुमार शर्माको शाखा अधिकृतमा सफलताले उनको व्यक्तिगत प्रतिस्पर्धात्मक क्षमता, अध्ययनप्रतिको लगन र नयाँ व्यावसायिक यात्राको सम्भावना देखाउँछ। उनलाई हार्दिक बधाई तथा सफल कार्यकालको शुभकामना दिनुपर्छ।

उनको निर्णयलाई प्रहरी सेवाको असफलता वा निजामती सेवाको श्रेष्ठताको प्रमाणका रूपमा लिनु आवश्यक छैन। राज्यलाई प्रहरी पनि चाहिन्छ, निजामती प्रशासक पनि चाहिन्छ। दुवै सेवाको आ-आफ्नै गरिमा, महत्व र जिम्मेवारी छ। एउटा सेवाबाट अर्को सेवामा जानुलाई पहिलो सेवाको अवमूल्यनका रूपमा बुझ्नु हुँदैन।

तर एउटा प्रश्न भने अवश्य विचारणीय छ—नौ वर्षको अनुभव बोकेको प्रहरी निरीक्षकले आफ्नो बाँकी व्यावसायिक जीवन अर्को सेवामा समर्पित गर्ने निर्णय गर्दा त्यसबाट संगठनले के सिक्ने?

प्रहरी संगठनले अब आफ्ना योग्य र दक्ष अधिकृतलाई संगठनभित्रै भविष्य देख्ने वातावरण निर्माण गर्नुपर्छ। नेतृत्वको व्यक्तिगत अनुकूलता होइन, संस्थागत योग्यता र व्यावसायिक निष्पक्षता संगठनको आधार बन्नुपर्छ।

प्रतिभालाई आकर्षित गर्नु जति महत्वपूर्ण छ, उनीहरूको प्रतिभा, क्षमता र अनुभवलाई संस्थाभित्रै संरक्षण गर्नु त्यसभन्दा कम महत्वपूर्ण छैन।

संगठनको वास्तविक सामर्थ्य कति जना मानिस भर्ना गर्न सकियो भन्ने कुराले मात्र मापन हुँदैन; योग्य मानिसलाई कति समयसम्म संस्थाभित्रै प्रेरित, सन्तुष्ट र प्रतिबद्ध राख्न सकियो भन्ने कुराले पनि मापन हुन्छ।

अन्ततः, एउटा अधिकृतको सेवापरिवर्तन व्यक्तिगत निर्णय हुन सक्छ, तर त्यसले उठाएको संस्थागत प्रश्न सम्पूर्ण प्रहरी संगठनको सरोकार बन्नुपर्छ।

प्रहरी संगठनमा चाकरीभन्दा चरित्र, निकटताभन्दा निष्पक्षता, व्यक्तिगत स्वार्थभन्दा संस्थागत निष्ठा र पदको शक्तिभन्दा व्यावसायिक योग्यताको सम्मान हुनुपर्छ।

प्रतिभालाई प्रवेश गराउनु भर्ती प्रक्रिया हो, प्रतिभालाई टिकाइराख्नु नेतृत्वको परीक्षा हो। र योग्य मानिसलाई उचित अवसर दिन सक्नु नै नेतृत्वको वास्तविक पहिचान हो।

यो खबर पढेर तपाईलाई कस्तो महसुस भयो ?

न्यूज अभियान डट कमको एन्ड्रोइड एपका लागि यहाँ क्लिक गर्नुहोस् । हरेक खबर विशेष खबरका लागि अफिसियल फेसबुक र ट्वीटर मार्फत जोडिनुहोस् ।


न्यूज अभियान TV - ग्यालेरी

View All
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan
newsabhiyan